Alle berichten van Anneke van Wesel

Rijden in een groep mag weer,
maar neem je verantwoordelijkheid!
Ben je verkouden of voel je je grieperig? Ga niet fietsen, maar blijf thuis.

Vanaf 1 juli 2020 vervalt de 1,5-meter-regel voor sporters.
Fietsen in een groep is daarmee weer mogelijk. Je moet echter nog wel steeds 1,5 meter afstand houden tot andere weggebruikers. Gedraag je dus verantwoordelijk!

Kijk voor meer info bij NTFU; https://www.fietssport.nl/magazine/overig/rijden-in-een-groep-mag-weer-maar-neem-je-verantwoordelijkheid?utm_medium=email

 

Agenda WTC Made
Bij de opkomst wordt gekeken naar de groepsgrootte en evt. opgesplitst 

Zondag 5 juli     8:30 uur; Sport 120 km, Toer 100 km, Trim  75 km.

Zondag 12 juli tot en met zondag 16 augustus
Worden er Vakantietochten gereden,  vertrek om 8.30 uur
Sport ong. 90 km., Tour ong. 85 km, Trim ong. 70 km.

 

 28 juni Koppeltijdrit

Na 15 weken geen WTC rit op zondag, kon het nu eindelijk wel! De koppeltijdrit over 37,5 km. was gewoon mogelijk op gepaste afstand.
Lekker weertje met een fikse zuidwesten wind maakte het lastig om een goede voorspelde tijd neer te zetten.
John Haanskorf en Twan van Meel reden 100 seconden te snel maar wel met het kleinste verschil. Van harte gefeliciteerd met de wisselbokaal!

 

IMG_20200628_121743

 

 

 

letterslinger-hartelijk-gefeliciteerdMarieke van der Ven                   1 juli
Flip Segeren                                   6 juli
Marc Schaerlaeckens               11 juli
Jacques van Dijk                        16 juli
Twan van Meel                            30 juli

 

 
WTC Made heeft 3 pelotons  met verschillende snelheid en afstanden, dus
is er veel te kiezen in onze club!

Als je zeer sportief bent dan is de “Sport-groep je peloton.
Als je minder hard wil maar nog best wel ver dan kun je de “Tour-groep” kiezen.
En als je  (even) niet zo sterk bent, of nog maar net begint met wielrennen of even niet hebt kunnen trainen, dan is het wellicht  de “Trim-groep” waar je bij aanhaakt.

Dus als je zin hebt om in een groep te fietsen,
laat dat dan even weten op info@wtc-made.nl

 

 2019 den hout klein

Mijn verhaal (door Paul)

Geïnspireerd door de mooie column van Anneke ga ik ook proberen om jullie een beetje mee te nemen in mijn verhaal, wat zal gaan over de liefde voor fietsen en nog wat andere zaken….

Laten we beginnen met mijn liefde voor wielrennen, waar komt die vandaan?
Van kinds af aan had ik eigenlijk niet zoveel met wielrennen, ik hoorde af en toe eens een stoer verhaal van papa Jacques (ook WTC lid) aan over zijn glansrijke wielercarrière. Waarbij ik altijd dacht dat minimaal de helft overdreven moest zijn. “Vroeger stond het publiek minimaal 5 rijen dik Paul rondom de kermiskoersen”, vertelde hij mij altijd.
Het enige wat ik toen altijd dacht, was dat dit weer zo’n “vroeger was alles beter” opmerking was. Dat veranderde echter toen het  fotoboek van zolder kwam en op de foto te zien was dat hij zelfs met zijn handen in de lucht over de finish kwam…

Nee, van kinds af aan was voetbal de sport die mijn liefde had. Na een paar jaar bij VV Zwaluwe, stonden NAC en Willem 2 op de stoep. Blijkbaar had ik enig talent en was dat deze clubs opgevallen. Uiteindelijk heb ik 13 jaar bij NAC mogen voetballen. Een mooie tijd van prachtige buitenlandse toernooien,  voetballen in stadions maar ook van trainen trainen en nog eens trainen. Waar leeftijdsgenoten scooters en discotheken opzochten, was ik toch vooral bezig met mijn sport. Heb ik iets gemist daardoor in mijn jeugd?
Ik vind van niet.. Helaas kon ik op mijn 20e de laatste stap van Jong NAC naar het grote NAC, mede door aanhoudende knieblessures, niet maken en ben ik vervolgens actief voetbaltrainer geworden.
Die knieblessure was mede de aanleiding dat ik van een vriend een oud wielrenfietsje kocht, zonder dat mijn vader dit wist overigens. Ik dacht, ik moet dat ding toch maar eens aan mijn vader laten zien. Een glimlach die boekdelen sprak, was het gevolg.
Daar ontstond mijn “actieve” liefde voor fietsen. Mijn passieve liefde voor wielrennen was namelijk al veel eerder geboren. Aangestoken door papa Jacques miste ik van de Tour de France zo min mogelijk uitzendtijd, een aankomst missen kon ik zeker niet. Urenlang keek ik als jonge jongen naar de prachtige beelden en luisterde ik naar de stem van o.a. Mart Smeets. Dit zorgde nog wel eens voor wat discussies met moeder, maar uiteindelijk wist ook zij dat ze die strijd elke keer ging verliezen, waardoor zij de liefde voor de Tour van ons maar op de koop toe nam.

Na een aantal jaar af en toe met wat vrienden te fietsen en wat tochtjes met vader, vond ik het voorstel van vaders om een keer met de WTC mee te fietsen wel een goed plan. Ik dacht dat ik een aardige basisconditie had, maar man wat ging dat hard. Gelukkig leerde ik al snel uit de wind te rijden en kon ik aardig bijblijven. Op kop rijden zat er zeker niet in, mijn benen verzuurde dan totaal en het idee dat ik dan nog minstens 60 km moest gaf mij ook niet bepaald veel motivatie. Wat mij vooral aansprak aan het rijden in een groep was het sociale aspect. De tips die ik kreeg van leden, het praatje en ergens jezelf toch ook kunnen testen met anderen is gewoon simpelweg leuk.

Natuurlijk speelt  mijn vader een belangrijke rol in mijn passie voor fietsen. We genieten samen als we een rondje rijden. Het ouwehoeren over klassiekers, de 3 grote rondes, de overwinning van Mathieu v.d Poel in de Amstel Gold. Het keer op keer moeten aanhoren dat de Giro en de Vuelta veel zwaarder zijn dan de Tour neem ik maar op de koop toe.
De glimlach op zijn gezicht als hij het tijdens het fietsen heeft over zijn kleinkinderen zijn tenslotte onbetaalbaar….

Mijn fietsprobleem is dat ik eigenlijk veel te weinig tijd heb om te fietsen.
40 uur werken, trainerschap voetbal wat ongeveer zo’n 15 uur in de week kost en een jong gezin zijn nou bepaald geen randvoorwaarden voor een goede fietser. Daarnaast helpt het ook niet mee dat ik van augustus tot begin juni iedere zondag een voetbalwedstrijd moet coachen waardoor meefietsen met de WTC een utopie is.

Maar toen was er Corona, een surrealistische tijd. Ik voel ergens de pijn nu mijn ouders hun kleinkinderen geen knuffel kunnen geven, zelfs geen handje toen mijn oudste zoontje laatst 4 jaar werd. Als er dan toch een klein voordeel van deze tijd is, is dat ik meer tijd heb om te sporten. Iedere dag even een rondje fietsen of hardlopen, even het koppie leeg maken, even geen corona, even geen zorgen van de lieve mensen om mij heen.

Volgend jaar ga ik een zaterdag voebalclub trainen, VV Internos uit Etten Leur. Stiekem dacht ik aan iedere zondag meefietsen met de WTC. Ik fantaseerde over om lange tijd op kop te rijden bij de B ploeg, misschien zelfs wel een keertje in het wiel zitten bij de A ploeg. Echter kwam er toen weer een idee in mijn hoofd toen ik buiten met mijn kinderen aan het voetballen was in de tuin; FC Mini. Een beweegprogramma voor kinderen van 2 tot 5 jaar met een knipoog naar voetbal. Inmiddels hebben we door de corona-tijd helaas nog maar 1 training kunnen doen, maar gezien de vele positieve reacties en het enorm aantal aanmeldingen denk ik dat ik na de corona-periode voorlopig iedere zondagochtend sportles aan het geven ben aan kinderen, ook aan mijn eigen kinderen. Uiteindelijk overwint de liefde voor je kinderen alles, zelfs de liefde voor het wielrennen…

Hopelijk zie ik jullie ergens in juni weer, anders  een korte zwaai als ik één van jullie tegenkom tijdens een soloritje.
Het gaat jullie goed!

Paul van Dijk

Andere tijden sport

Het is Paaszaterdag 11 april. Volgens de “oude” jaarkalender van WTC had Ad vandaag een tocht moeten leiden van 115 km. bij de sportploeg, de tourploeg zou met Peter 100 km. een Paasrondje toeren en de trimploeg zou met Piet 75 km. wegtrappen.
Maar niets van dat alles.
Covid-19 heeft heel veel plannen veranderd, in de koelkast gezet of zelfs geschrapt.
Dan zie je dat er heel veel alternatieven ontstaan om toch een beetje je ei kwijt te kunnen.

Dus op deze Paaszaterdag gaan Ad en ik gezamenlijk een tochtje doen, toch een voordeel als je samen uit hetzelfde gezin komt want dan mag je samen op pad.
Het zonnetje schijnt en de voorspellingen zijn fantastisch; 20 graden en een windje uit noordoost. Het is nog wat fris s’ochtends dus eerst op het gemakkie een bakkie koffie met een paaseitje. Net na 10 uur vertrekken we voor het eerst dit jaar in ons zomertenue van de WTC zodat onze sponsoren Vema Crane, RVSA en PS Van Seeters ook nog eens buiten komen.  Pa voorop want hij wist wel een leuk rondje. En dat was ook zo.

Via Raamsdonksveer buitenom de Hankse brug over, schieten we naar Dussen, Almkerk, Giessen, Woudrichem, Sleeuwijk en Werkendam.  En daar begint een nog mooier stuk nl. de Biesbosch. Een mooi rondje door het Nationaal Park de Biesbosch en dan langs de zuidkant weer terug naar Werkendam. Daar reden 2 wielrenners voor ons en op gepaste afstand volgden we hen over het fietspad naast het Steurgat helemaal naar Hank. Ad had nog nooit over dat fietspad gereden, de sportploeg reed altijd beneden links op de weg. Nu zag hij dat het aan de ander kant van de dijk toch wel heel mooi was en had nu ook gewoon tijd om rond te kijken. We kwamen gelukkig geen grote ploegen wielrenners tegen, vaak alleen, maximaal met drieen. Spontaan schoot het liedje van Boudewijn de Groot binnen; “Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur de wedstrijd wint”. We kwamen ook onze eigen club pakhaas tegen en nog iemand van de club. We zagen het net te laat want helaas hadden zij niet hun WTC shirtje aan, dan zie je niet zo snel dat die wielrenner er een van je eigen club is.

Een mooie tocht inderdaad maar wat me opviel, was dat er ineens heel veel gedachten door je hoofd gingen. Normaal als je in een groep rijdt, moet je constant opletten, je maakt een praatje met deze en gene en dan heb je daar geen tijd voor. Ik had nu ineens tijd om na te denken, veel zaken kwamen langs met de huidige gebeurtenissen en hoe iedereen daar mee om gaat.  Veel mensen staan toch wat verder van de gebeurtenissen maar een aantal van ons maken het van dichtbij mee, net zoals Helene, die vanaf 8 maart al in de frontlinie staat, heeft een zware tijd. De verpleegkundigen hebben het nu echt zwaar tev verduren. Knap hoe ze door gaan. Petje af voor iedereen!
Mijn werk in de Wijngaerd staat nu ook helemaal in teken van voorzorgsmaatregelen. Ik ga 2x per week voor de crisisvergadering om te notuleren waarbij alles in teken staat van Covid-19. Je voelt de onzekerheid, niemand weet wat er gaat komen. We proberen om zo goed moglijk alles te regelen zodat de zorgmedewerkers, die keihard werken en er alles doen om veilig te werken,  goed voor de bewoners kunnen zorgen. De twijfels die er zijn  als er een verdenking is en er moet getest worden en wat dan de uitslag is. De andere 2 dagen werk ik in principe thuis maar als het nodig is, ga ik gelijk weer. Er wordt namelijk veel georganiseerd om de bewoners een beetje afleiding te bezorgen omdat de familie niet op bezoek mag komen. Gelukkig is het goed weer en zijn er al veel buitenconcerten en activiteiten geweest. Allemaal belangeloos. Super is dat om te zien en hartverwarmend.
Thuis zit Ad  al 4 weken hele dagen te bellen en te vergaderen. Onze zoon zit al 5 weken in Breda thuis te werken in zijn uppie. Onze dochter is 16 maart jl. met haar nieuwe baan begonnen. Ze heeft haar laptop opgehaald maar heeft nog niet “live” met haar collega’s gesproken en zit bij ons thuis te werken. Schoonzoon die ook bij ons woont, is volop bezig met sollicitatiegesprekken maar worden elke keer verzet, uitgesteld of via skype. Hij kan door de week wel met mij een rondje fietsen als Ad geen tijd heeft.
Je beseft dat alles echt anders is. En nu onderweg op de fiets mis je het gekeuvel, de leuke opmerkingen, de flauwe grappen, de ondeugende tikken. Ook mis je de troostende arm die je anders bij Willem en Sandra had kunnen bieden en de andere sociale contacten. Afgelopen week zat het WTC bestuur in vergadering, allen thuis achter de laptop te skypen. En zondagsmiddags heb ik ineens tijd, ik hoef niet te kijken hoeveel regenpunten er die ochtend zijn, geen opkomstklassement bij te houden, geen website bijwerken, geen verhaaltje schrijven. Vreemde tijd.

En onderweg op de fiets zie je dat de lente in volle bloei is,  geuren komen je tegemoet van bloeiende kers, prunus en fruitbomen. De leeuwerik zingt al het hoogste lied, wilde fazanten zitten gezellig in de kant van de weg, zwanen zwemmen er lustig op los, de lammetjes en geitjes springen lekker in de zonnige wei en de oerrunderen grazen in de Biesbosch. De lente is het bewijs dat alles weer goed komt, elke keer weer.

We zullen nu nog even op gepaste afstand moeten blijven om straks weer gezellig met elkaar een eindje te kunnen fietsen.
Hou vol!

 

Anneke

Openingsrit Trimgroep

Eerst eten zeggen ze in Oosterhout. In de May zeggen ze eerst fietsen en dan kijken wat de pot schaft. Aangezien ik in de May te gast ben, was het dus eerst fietsen. En ik niet alleen, want wat stond er een hoop volk deze ochtend bij het oude gemeentehuis. Iedereen heeft er zin in om het nieuwe fietsseizoen weer van start te gaan. Een paar nieuwe gezichten deze ochtend die met ons mee zouden fietsen; John en Ruud. Ruud stond gelijk met een lekke band nog voordat wij van start waren gegaan maar met de hulp van Flip was dit euvel zo opgelost. Je kan de eerste lekke band maar gehad hebben Ruud.

Piet had een mooi rondje uitgetekend wat ons naar Etten-Leur bracht.
Veel wind op het eerste gedeelte waar Rene en Ruud goed kopwerk verrichten samen met Piet. Voor de rest probeerden wij in de luwte mee te fietsen en dat ging redelijk. Het was weer een beetje wennen om in de groep te laveren, zeker met die windvlagen.
Vanaf Etten-Leur ging het richting Zevenbergen waar wij via de Halsche Vliet bij Zwartenberg uitkwamen. Hier begonnen steeds meer regendruppels op onze helmen te kletteren. Het voordeel was wel dat de wind nu in ons holleke blies. Dus in een zucht en een scheet waren wij terug in de May waar bij de Korenbeurs een heerlijke brunch op ons stond te wachten.
Het was deze ochtend gezellig fietsen met de oude garde en met enkele nieuwe gezichten. Ik hoop dat zij het bij de trimploeg ook gezellig hebben gevonden, maar ik geloof van wel!!
Onder het eten was het weer gezellig een beetje na kletsen en met sommige nieuwe mensen wat beter kennismaken.
Onze voorzitter nam nog even het woord en vertelde het laatste nieuws over Willem. Dit is helaas ook de realiteit. Het blijkt maar weer eens dat vreugde en verdriet een dunne scheidslijn heeft.
Namens iedereen wens ik Willem en Sandra heel veel sterkte toe de komende tijd; in gedachten fietsen jullie met ons allemaal mee.
Na de brunch en afscheid genomen te hebben, ging het weer op Oosterhout aan.
Gegeten had ik al. Dus dat hoefde niet meer.
Tot de volgende rit.
 
Met vriendelijke groet,
De Pakhaas
20200308 brunchtocht (1) web

Sportieve start WTC 2020

Afgelopen dagen twijfelde ik of het weer bekwaam zou zijn voor de eerste tocht van het nieuwe wegseizoen. Maar als ik deze ochtend Buienradar opstart, zie ik tot mijn genoegen dat het tot zo rond een uur of elf droog gaat blijven. Bij het startpunt staan nog zo’n 40 WTC leden en gasten. Iedereen heeft er zin in blijkbaar.
We kunnen in 3 groepen rijden en omdat de Toergroep en de Sportgroep ongeveer dezelfde route willen rijden, wordt besloten dat de Sport als eerste gaat vertrekken.
Maar vrijwel meteen kunnen we de planning aanpassen. Aspirant-lid Ruud Jansen blijkt met een lekke achterband te staan en zoals altijd is Flip de eerste die staat te helpen.
Ruud wil met de Trim mee dus dus staan Trim en Sport even stil. Daarom gaat Peter Broeders toch maar als eerste vertrekken. Als de grote groep vertrokken is, tel ik even de renners voor de sport. Dat zijn er vandaag maar vijf.
Als de band weer op spanning is en het wiel er in staat, vertrekken we met wind op kop richting Den Hout. Er is een stevige en “ dikke” wind dus we rijden al gauw achter elkaar in plaats van naast elkaar en draaien wat rond. Zo kunnen we de gang er een beetje in houden. Thijs is het sterkst dus die mag wat langer op kop rijden. Flip, Twan, John en ik doen ook onze beurtjes. Het duurt behoorlijk lang voor we de Toergroep in beeld krijgen. Net voor Molenschot sluiten we aan en profiteren even van de slipstream van onder andere Kevin die sterk op kop aan het rijden is. Met het bordje Bavel in zicht besluiten John en Thijs weer een Sport pelotonnetje te maken. Ik sluit ook aan. Ik zie ook gastrijder Jan Rullens erbij en achter mij een bekende stem, die niet van Flip is maar die heeft blijkbaar Johan van Helmond in zijn plaats mee gestuurd. We rijden weer lekker door. Bij Den Hout halen we de Wilde Bond in. Ik voel wat nattigheid, we moeten zorgen dat we bij de Korenbeurs komen dus. Dat lukt prima. Na ons zijn de Toerrenners er ook zo. De Trimgroep komt weer 5 a 10 minuten later en dat zorgt dat ze wel wat meer water op de kop gekregen hebben.
Het eten is genoegelijk en gezellig.
Wel wat gemengde gevoelens als mensen de kaart tekenen voor Willem en Sandra die we vandaag moesten missen…

20200308 brunchtocht (2) web

Groeten,
Ad van Wesel

Oliebollentocht 2019

WTC-Made sluit 2019 af met Oliebollentocht

Op de laatste dag van het jaar 2019 verzamelden twintig leden van WTC Made om de laatste kilometers aan hun jaartotaal toe te voegen. Dit keer met vertrek en aankomst bij onze vrienden van Scouting Made. Verser dan daar kun je de oliebollen niet krijgen, zo uit de pan. Een mooi oudejaarsafsluiting van een mooi fietsjaar.

Na de afsluiting van het wegseizoen in oktober trekken de WTC-leden allemaal hun eigen plan. Er zijn geen officiële tochten gepland tot 8 maart 2020. Met uitzondering van één;
de traditionele oliebollentocht.
Jarenlang waren we te gast bij Rob van Oorschot maar door een op handen zijnde verhuizing moest het bestuur op zoek naar een nieuwe locatie. Die was snel gevonden, want vorige jaren hadden we al ontdekt dat een tussenstop voor verse oliebollen bij de scouting perfect is op Oudejaarsdag. We waren zelfs welkom om hier te starten en finishen, dank hiervoor aan de scouting. Want het is al de drukste dag van het jaar voor hen.
De oliebollenactie is een steeds groter succes: qua kwaliteit van de oliebollen, qua bestelde hoeveelheden en qua spekken van de clubkas. Toen WTC om 9:00 uur verzamelde was het al een drukte van jewelste in hun clubhuis “ ’t Knooppunt”. Met bakkers, bezorgers en afhaalklanten.

De twintig WTC-fietsers genoten van een bakje koffie/thee en werden opgedeeld in vier groepen. Eén peloton ging gewoon op de weg, één groep over de “harde bospaadjes” en twee mountainbike groepjes die heuveltje, los zand en blubber leuk vinden.
Voor ieder wat wils, net zoals in het zomerseizoen waar WTC ook drie verschillende pelotons op de weg zet.
Geheel volgens afspraak waren alle vier de groepen rond kwart over elf weer terug.
De oliebollenbakkers leverden op dat moment de verse oliebollen. Die gingen er met warme chocomel, koffie of een biertje wel in, want er waren toch al weer heel wat calorieën verstookt door de sportievelingen. Zo te merken waren deze leden in ieder geval goed bezig met het “overwinteren”. Allemaal weer met goede voornemens en zelfs al speciale fietstochten gepland in de agenda van 2020. Op naar een sportief nieuwjaar!
Als je als goed voornemen hebt om meer te bewegen, WTC Made heeft nog plekken vrij voor een aantal nieuwe leden.

20191231 Oliebollentocht

Ad van Wesel

16 WTC wegkapiteins

Als WTC Made op zondag met drie verschillende pelotons op pad gaat, wordt er altijd een leider van de dag aangewezen per groep. Om die belangrijke rol nog beter uit te voeren, werd bij de toerfietsbond NTFU een trainer ingehuurd om de WTC-ers bewuster te maken van hun taak, om “tips en tricks” te geven zodat een peloton sportief, veilig en gezellig kan fietsen.

WTC Made is de afgelopen jaren flink gegroeid en heeft nu bijna 60 leden. Waar een aantal jaar geleden nog in één groep gereden werd onder leiding van een paar ervaren leden, zijn er nu drie pelotons die zondags ieder huns weegs gaan. Met even zo veel leiders dus.
Maar hoe doe je dat eigenlijk; een groep goed leiden?
De Nederlandse Toerfiets Unie waar WTC Made bij aangesloten is, biedt verschillende cursussen aan, waaronder ook de cursus Koerskapitein.
Afgelopen zaterdag 26 oktober zaten 16 WTC-ers in en vergaderzaaltje van Het Sporttheater om het lijvige cursusboek door te nemen. Trainer Corné Stoop wist de groep goed te boeien door de theorie te onderbouwen met voorbeelden uit zijn eigen jarenlange ervaring.  Met name veiligheid is een belangrijk punt als je met een groep op pad bent op de openbare weg. Hoewel alle fietsers zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen veiligheid, zit je wel in een groep en kan een goede wegkapitein het groepsproces beter laten lopen. Leden willen namelijk sportief de weg op, maar dat is de openbare weg waar ook andere verkeersgebruikers zijn. Daar moet terdege rekening mee gehouden worden vertelde Frank. Hoe kom je over als groep? Hoe maak je de kans op ongevallen zo klein mogelijk?

Na de lunch volgde de praktijk en gingen de cursisten de fiets op.
“Rondje ’t Zand” van zo’n 60 kilometer was de bedoeling. Maar door de regelmatige stops die Corné inlaste, omdat hij toch weer dingen gezien had die beter konden, werd dat niet gehaald. Heel leerzaam, daar waren alle deelnemers het roerend over eens.
Nu zorgen dat de lessen onthouden worden, want het wegseizoen 2019 is net afgesloten. Maar dit gaat zeker volgend jaar zijn vruchten afwerpen zodat de WTC-ers vanaf maart 2020 weer sportief, gezellig en vooral veilig op pad kunnen.

wegkapiteins web

 

Ad van Wesel

Laatste sportrit van 2019

Geheel in stijl met de rest van het jaar blijken van de groep van 26 leden 5 leden met de Sport op stap te gaan, zo’n 20% dus. Dit keer zijn het Flip, Thijs, Peter, John en ik.
We besluiten om een rondje Heusden te gaan rijden richting RVSA in Raamsdonksveer.
Als we het dorp uit zijn, zie ik in de verte de Tourgroep voor ons rijden. Ondanks dat we er redelijk de gang in hebben, halen we die maar heel langzaam in. Maar in Geertruidenberg nemen zij een andere route. Wij gaan via Raamsdonk naar Waspik.
De wind is niet al te sterk en komt voornamelijk uit het zuiden.
We hebben er nog een keer zin in. Vooral Thijs natuurlijk die vooral aan het mountainbiken is maar daardoor alleen nog maar harder door de bochten lijkt te kunnen gaan. John piekt iets te laat in het jaar, hij rijdt momenteel bijna net zo gemakkelijk als Thijs. De andere die doen wel hun beurten mee maar als het kan iets korter. Flip heeft de pech dat Thijs achter hem in het treintje zit. Thijs fietst nog niet zo lang en pikt de subtiele tekenen van Flip, die staan voor “overnemen s.v.p.”, niet op. En als hij dan uiteindelijk overneemt, gaat dat zo hard dat Flip flink aan moet poten.
We halen verschillende groepjes fietsers in die allemaal al op winter-tempo fietsen en verbaasd naar ons kijken als we voorbij komen, niemand doet een poging om aan te sluiten. We schieten dus lekker op.
In Hank aangekomen denk ik aan nog een keer een rondje terugdraaien over de bruggen, anders zijn we wel erg vroeg. Maar het blijft bij er aan denken, want ik bedenk me terwijl we de brug op rijden en kom ook niet op tijd om nog LINKS te roepen. En dus gaan we meteen rechtdoor de brug af richting Dombosch, naar de Ramgatseweg om precies te zijn. Erik Stasse verwelkomt ons zelf aan de deur. Hij had toch maar besloten om even uit te slapen na een feestje, in plaats van op de fiets te stappen.
Ik kijk op mijn tellertje, toch weer boven de 34 kilometer per uur, we zijn in sportieve stijl afgesloten.

Ad van Wesel