Maandelijks archief: mei 2015

Mark en Dintel met de B

De voorspelling was bar en boos voor dit weekend; veel regen en wind was er volgens de weerspecialisten op komst. Zaterdag was een tocht naar Ravenstein gepland maar bij het verzamelen om 8.00 uur gingen de hemelsluizen even open en daalde de temperatuur naar 9 graden. Na wat overleg werd de tocht 1 week verplaatst. Volgens mij een goede beslissing want anders had je continu in die bui meegefietst en met de terugtocht fijn een krachtige westenwind tegen gehad. De voorspelling voor volgende week zaterdag is 28 graden, het andere uiterste; we zullen zien.
Zatermiddag waren de meeste buitjes opgelost en werd het nog best lekker weer zodat ik nog lekker in de tuin heb kunnen werken. De 2 WTC’ers die in Limburg de mooiste heuveltjes aan het beklimmen waren, hebben gewoon lekker weer gehad en hebben geen regen gezien; fijn voor die mannen.

De voorspelling voor zondag was ook niet veel soeps; Weeronline gaf 2 regendruppels dus extra regenpunten te verdienen deze ochtend. Was het daarom nog best druk bij het oude gemeentehuis? Jan, stralend in zijn rode trui, kon je al van verre zien staan. Wie er niet stond was onze leider (lijder?)  Erno.
Wie wist de route van de Mark en Dinteltocht nog? Het antwoord kwam net aan gefietst. Jacques van Dijk werd vrijwillig aangewezen en hup daar konden we. Zijn zoon Paul was ook aanwezig, even met de B mee was de uitleg want hij had 3 weken niet gefietst.
Marino en Rob van de Wilde Bond sloten ook aan; met z’n tweeën was ook zo wat.  Nou, geen probleem, dan zijn we met zijn 16’en, genoeg koptrekkers dus. En dat was ook zo.
Via Lage Zwaluwe werd er koers gezet naar Moerdijk. Ojee, de eerste druppels. Het zal toch niet de hele ochtend gaan regenen, he? Gelukkig was het maar even en bij Klundert was het weer droog. De wind deed ook zijn best, ik had het idee dat het steeds harder ging waaien. Gelukkig kun je achter Marino lekker wegkruipen.
In Willemstad gingen we via het haventje en dan links het fietspad op. Ik zat net te vertellen dat ik daar nog nooit op dat fietspad had gereden en ineens wist ik waarom; dat moest ook niet, je moest op de weg blijven anders reed je verkeerd.  Dus allemaal draaien en terug. Caspar nam dit erg letterlijk en draaide terug. We hebben hem niet meer gezien.
Hierna gingen we de Dintel over naar den Fendert. Steeds meer wind mee dus we waren op weg naar huis. Op de Goudbloemsedijk, fietsend naast de Mark, werd er LEK geroepen. Rob Norbart kon plakken en wij konden een banaantje eten.
Daarna op weg naar Langeweg. Het begon weer te spetteren en de lucht werd steeds grijzer dus maar niet door de polder. Met de wind in de rug waren we zo op en over het viaduct bij Zevenbergschen Hoek, hup naar Wagenberg en ojee we misten Peter K. en Yp H. We moeten toch op gaan letten! Hopelijk hebben ook zij deze tocht van 82 km. in goede staat volbracht….

mei 31 B Mark en Dintel web

 

 

 

 

 

 

 

 

Anneke

De Rivierentocht

 

 

Opnieuw weinig zon en regen voorspeld. Maar daar was ik zelf niet mee bezig, ik voelde me niet helemaal wel, niet Appie Kim. Ik had al moeite om s ‘morgens twee krentenbollen naar binnen te werken. En als ik geen trek heb, dan is er iets goed mis. Het kan niet aan de voorbereiding liggen. Vorige week goed getraind, op tijd naar bed gegaan, nauwelijks gedronken.

Het is Martien zijn tocht, en dat liet hij merken. Niet van kop af te slaan zo leek het.
Hoewel de andere vier zich niet lieten kennen. Behalve ik dan, zodat we op een totaal aantal van zes van start gingen.

Het tempo lag hoog, ik dacht eerst nog dat de gunstige wind de oorzaak was, maar nee, met de wind schuin en recht op kop lag het tempo ook hoog.

En nu komt het, men ging voor 120 km en die heb ik niet meer meegemaakt.
We reden Andel binnen en de krentenbollen kwamen naar buiten. Net voor dat punt heb ik via Bart gedag gezegd, hij had al regelmatig zeer collegiaal polshoogte genomen. Ik heb de kilometerteller uit gezet en ben heel rustig naar Geertruidenberg gefietst. Hier en daar wat zaadjes gepland voor krentenbollenbomen. Zwetend als een otter en erg misselijk.
Ik zit nu op de bank dit stukje te schrijven en ben nog niet bijgekomen. Ik heb nu zelfs nog geen trek. Ik weet dat het samen uit en samen thuis is, maar om van 5 anderen te verlangen met 25 km/h met mij mee te rijden en mijn anti-peristaltische acties te aanschouwen is teveel gevraagd.

De andere heren, zo heb ik gezien, zijn vlot doorgereden en dat is een understatement.
Ik hoop dat ik me snel wat beter voel, want ik begin er steeds meer plezier in te krijgen.
De bedoeling is dat ik volgende week weer vol gas kan meedoen en het rondje gewoon afmaak.

krentenbol

Groet Gerard ut den Berg!

 

Molentocht

 

llll

Met 7 WTC ‘ers en gastrenner Gerard van Oerle (team munne moat) gingen we vandaag de molens van Kinderdijk bezoeken, altijd een leuk uitstapje! Onder de deskundige leiding van Flip fietsten we over de Moerdijkbrug, langs het wielerbaantje van “De Mol” en de brug over de Merwede de Ablasserwaard in. Langs het riviertje de Ablas,  zagen we  de eerste molens al. Bij ieder van de 19 molens kregen we uitgebreid uitleg,  zo vertelde hij “” De molens van Kinderdijk zijn gebouwd om het water uit de laaggelegen polder omhoog te pompen. Het zijn vrijwel allemaal grondzeilers.  Er staat tussen de 19 molens van Kinderdijk ook één wipmolen, sinds 1997 staan ze op de Werelderfgoedlijst ”. Jaja, hij nam er vandaag de tijd voor.

Even later vertelde hij dat ook zo aan de eerste Japanse toeristen, die begrepen er helemaal niks van, ik zag ze dan ook bedenkelijk kijken! Ons geduld raakte een bietje op, we hadden nog een paar kilometer voor de boeg. Dus langs de Lekdijk vol gas naar Groot-Amers, vanaf daar een heerlijk windje in de rug. Nog ff een korte pispauze, om via Schelluinen de brug van Gurkem te bedwingen. We fietsten langs de A27 af naar Hank, waar we ongemerkt een aardige verbetering van onze strava tijd noteerde! Sommige beentje begonnen intussen wat te sputteren, ach nog een paar kleine hindernissen, en het leed was weer geleden. Een brug is geen heuvel en een heuvel is geen berg, en voor we het wisten waren we over de brug van den Berg en op d’n Houtse Heuvel. In den Berg hadden we uitgebreid afscheid genomen van Gerard,  in de  May hielden Peter, Ad, Frans en Flip het voor gezien met 115 km op de teller. Samen met Gerard van het Teraalst fietste wij de laatste kilometers lekker op ons gemakske uit. Twan troefde ons weer allemaal af met 140 km op zijne teller, en kon zijn fietske in de schuur!

popp

Volgende week weer een druk programma (wa krijgen we een zo een conditie!) Zaterdag voor de kilometervreters een ritje van 180 km naar Ravenstein. Voor degene die voor een kortere rit kiezen, maar wel iets sneller. De A groep fietst dan 95 km.

Zondag gaan de A mannen de rivierentocht fietsen met rivieren kenner Martien, bij de B staat de Mark en Dinteltocht op het menu!

Pierre Boulanger

“Oge an den arrivee nog weet van welke prochie daje zijt, is ‘t teekn daje nie tot ut goatje ben gegoan” (Briek Schotte)

 

 

 

 

 

Rondje Viaducten Pinkstermaandag

Viaductentocht

 

 

 

 

 

Het was maar een magere opkomst; slechts 7 WTC’ers (Jan in zijn mooie rode trui, Marc, Piet, Wim, Erik, Erno en ondergetekende)  die om half negen op deze 2e Pinksterdag een tochtje wilden rijden. Was het omdat het zaterdag Den Hout-Den Hout was geweest of omdat het weer niet echt uitnodigde?
Maar we waren wel in het gezelschap van 2 Abrahammen, dat maakte veel goed.
Erno Haanskorf was afgelopen vrijdag de jarige job en Erik Stasse vandaag.
“Ach,” verklaarde hij; ” iedereen sliep nog, dus ik dacht, ik ga maar even fietsen”.

Piet (gelukkig zonder fluit vandaag), leidde ons de weg voor een viaductentocht andersom. We vertrokken via Zevenbergschen Hoek naar den Elsakker. De wind zat hier even mee maar daarna dus gewoon niet meer. Via Breda Noord over de slingerende fietsbrug bij Prinsenbeek. Daarna de fietspaadjes op richting het zuiden. Op kop rouleerde het lekker en iedereen deed zijn werk, er werd goed doorgereden.  Wim was onderweg soms de weg kwijt; het is toch anders als je van de andere kant af komt.
Het weer viel mee, 14 graden en onverwacht af en toe een zonnetje,
mijn jas was eigenlijk net te warm.
Zonder gekke avonturen bereikten we weer gewoon Den Hout.
Maar we reden nu rechtdoor over de bromtol, wat nu?
“Koffie met gebak bij The Pub” riepen Erik en Erno.
Nou, dat hoef je maar een keer te zeggen, lekker hoor.
We hebben Steven en Sophie wakker gemaakt zodat we lekker op het zonnige terras konden genieten van een heerlijk appelgebak; voor de Abrahammen met sterretjes!

Happy  Birthday Erik en Erno!

Abrahammen 2

 

 

 

 

 

 

 

Anneke

Een A-Rondje Willemstad op Pinksterzaterdag

De wafels met aardbeien voor de B trokken op deze pinksterzaterdag blijkbaar meer dan de Vennentocht bij de A. Die leek voor de 2e keer op het programma te staan want die tocht was een tijd terug al gereden. Toen was dat qua weer de beste oplossing.
De 5 A liefhebbers nu keken elkaar dus vragend aan. Wat zouden we gaan doen?
De windvaan op het oude gemeentehuis wees de richting aan; richting West-Noordwest moest het worden. We kozen een rondje Willemstad en dan over Numansdorp en Strijensas terug. Dat is slechts 90 kilometer maar met ons 5-en zouden we toch allemaal wel onze energie kwijt kunnen. Zelfs Flip vond het prima. Ik vond later de reden uit: hij had vrijdag al flink gefietst, toen een feestje tot half drie ’s nachts en vandaag nog een bezoek aan de Top-100 op de planning ’s middags. Dat zijn veel zware etappes na elkaar.

We vertrokken meteen voortvarend. Tegen de wind kwam de teller niet onder de 31, vooral Bart had er zin in. Iedereen pakte zijn beurt. Dat zou Gerard later nog betreuren wat toen werd het toch pittig, vooral de bruggen op en tunnels uit. Hij herinnerde zich vaag de “Zwaartekracht wetten van Newton” die hij in de schoolbanken geleerd had. Iets met gewicht wat dan een rol speelde met de kracht….. en pfff.

Peter Verhagen bleek zijn schoonzoon pas fietsles gegeven te hebben en daar was hij zelf niet slechter van geworden.
Flip herstelde goed van het feestje; hij komt net voor Willemstad nog even langs voor overleg. Zullen we toch maar naar Tholen rijden want die hebben we pas gemist? Of naar Oude-Tonge? Dat klinkt goed  maar ik vroeg hem of die over een paar weken sowieso niet op het rittenschema staat. Dat weten we samen niet (dit jaar niet op de lijst zie ik later thuis). Dus blijven we toch maar bij ons oorspronkelijke rondje Willemstad.
Met onze snelheid en behoorlijk wat wind, moet ik zeggen dat het ook wat aanlokkelijker is om daarbij te blijven, want nog even over de bruggen en dan hebben we het keerpunt met wind (schijn) van achter. Er valt af en toe een motregendruppeltje, maar het mag geen naam hebben en regenpunten zullen we daardoor niet kunnen claimen.
Claimen gaat sowieso niet werken, Anneke heeft me vanochtend al verteld dat Weer-Online geen druppeltje geeft. Dat is voor ons ook terecht want als we tien voor elf de May binnenrijden, zijn we alleen nat van het zweet. Gerard Koops laadt zich mentaal nog een keer op voor de brug naar Geertruidenberg…. F=G *(m1*m2…..$&^%##$& ) het wordt nog zwaar met zijn massa maar hij kan tevreden terug kijken want we hebben een mooi tempo gereden en hersteld steeds beter.
Daar heeft hij 45 uur voor.
Tot maandag.

Ad

Gerard rust uit

 

Den Hout – Den Hout – Den Hout

11011930_10204147234416821_7544784553479535256_n

 

Voor de 2e keer mocht ik dit jaar “mijn “rondje Naar Den Hout fietsen. Met onze A groep was het een veredelde cross door Zondereigen. Deze keer had ik me beter voorbereid, een telefoontje met de burgerwacht van dit bijzondere plekske had me duidelijk gemaakt als ik de derde afslag vanaf het Belse lijntje zou nemen, ik nergens last van zou hebben. Bijna miste ik nog deze afslag, bij de kruising aangekomen keek ik eerst naar rechts. Mooi, was mijn eerste gedachte, daar is de weg weer weer open. Maar we motte wel linksaf, en daar was nog steeds die crossbaan! Van die Belgen kende dus ook al nie op aan.

Net voorbij het prachtige voetbalveld van de plaatselijke FC, had Gerard maleur aan zijne vélo.  Het duurde een tijdje voordat hij en wij verder konden. Op naar Merksplas, ik kon me nog herinneren dat de weg naar Beerse bij de brug afgesloten was. Dan maar eens een nieuw stukje proberen, een prachtige maar wel drukke weg bracht ons bij een andere ophaalbrug. Dwars door Beerse kwamen we deze keer wel door Den Hout. Een kleine opstopping bij brug nr. 7 en we konden er weer tegenaan, de beruchte steentjes lachte ons al toe. Samen met een knap fietsende Anneke bollerden we gezellig hotsend en kotsend over een kilometer of 8 slechte klinkers. Nog geen  2 km verder was er de beloning, een verse bak koffie en een wafel met slagroom en erbeesjes. Degene die het hardst gewerkt hadden kregen de meeste erbeesjes! Dat had die madam goed gezien.

De tocht moest weer hervat worden, altijd moeilijk om er dan weer de gang in te krijgen. Nu kregen we als toetje ook nog wat druppeltjes regen erbij, en bij een enkeling begonnen de beentjes wat minder te worden. In de buurt van Chaam was het over met die enkele druppels, het water kwam al aardig in onze schoenen te staan. Ach ja zoals een echte Flandrieën, nie ouwehoeren, gewoon door stoempen. We konden toch terug kijken op een mooie tocht die ik samen met de dames, Annemiek, Anneke en de klimgeiten Marc, Piet, Gerard en de kleppers Johan, Wim en niet te vergeten rooie Jantje mocht maken. Kletsnat met 123 km op de tellers kwamen we rond 1 uur thuis, om lekker onder een warme douche te duiken.

Maandag ga ik eens kijken of ik die sneltrein van onze A mannen kan bolwerken, op weg naar de meulens van Kinderdijk!

Pierre Boulanger.

 

Hellegatspleintocht

 553693_390907654320888_1331235296_n

Het was flink bewolkt, motregen was voorspeld en het was bovendien flink frisser dan ik dacht. Zeker onderweg.

Omdat we de Vennentocht nog pas gereden hadden besloot Ad dat we een rondje via Hellegatsplein gingen doen.  We gingen met vijven op pad. Ad, Flip, Bart, Peter V. en ik. We zouden het rustig aan doen. Flip was al in gedachten bij de top 100 en had al wat gefeest. Ik was wat stijfjes van het kruien met zand. Peter leek er wel zin aan te hebben en Ad ging gewoon aan de gang. Ik heb het geweten. Bart had er namelijk erg veel zin in, en hoe hij dat doet weet ik niet, maar hij laat je fietsen. Ik wilde wel eens weten hoeveel progressie ik nu wel gemaakt had en was wel bereid om er flink tegenaan te gaan.  En het ging behoorlijk. Net na het dorp Moerdijk begon Bart er het gas op te gooien. En dit is een understatement. Niemand verzaakte, het liep als een dolle. Ik moet bekennen dat ik bij Willemstad het al wel wat moeilijk kreeg, beetje zere benen, buikje wat meer in de weg, kleine dingetjes.

Bij de bruggen omhoog  bij Hellegatsplein heb ik voor het eerst moeten lossen. Ik heb elke kilo boven de 85 kilo vervloekt. Ik moest er gewoon af. Zelfs het kleinste bultje werd daarna hoger dan de Mount Everest. Drie keer heb ik moeten lossen. En vanaf Dordrecht heb ik niet één keer meer op kop gereden. Wel geprobeerd, maar ik kon gewoon niet overnemen, terwijl de anderen gewoon kop over kop het asfalt geselden. Ik heb sinds 1985 niet meer zo stuk gezeken. Wel moet ik erbij zeggen dat we het rondje met bijna 34 gemiddeld hebben gereden. Wat ik nog steeds bijzonder hard vind. Ik heb mijn kilometertellertje terug in Made afgedrukt en ik denk dat ik misschien wel 20 minuten over de laatste 6 kilometer naar huis heb gedaan. Ik was zo kapot dat ik in Made verkeerd ben gereden. Het is nu 6 uur later, en nu begin ik een beetje bij te komen.

Wat een klasbakken waar ik mee op weg was. Graag wil ik ze hier bedanken voor de fietsles die ze mij gegeven hebben en dat ze me nog mee wilden hebben.

Ik zou er graag nog een mooier verhaal van willen maken, maar meer zit er vandaag niet meer in. Ik heb nu al wel zin in maandag.

Groet van Gerard, poeh, poeh!

Hemelvaartstocht B

Zo, daar stonden wij dan op donderdagochtend met Hemelvaartsdag
even voor 8.00 uur aan het oud gemeentehuis.
Wij (Jan L., Wim R., Marc S., Caspar V., Piet V. en ik zelf) stonden hier te wachten op
wie komen zou. Maar meer leden van ons clubke kwamen er niet.
Dan toch maar net na 8.00 uur vertrokken naar jawel….Zaltbommel.
Deze keer een wat kortere uitvoering, genaamd de 2Dijkentocht geleid
door Piet Verkooijen. Wij verlieten Made bij de kassen om de bekende
weg richting Hank en via Sleeuwijk de brug naar Gorinchem te nemen.
Net voor Gorinchem  reden we over een vers geasfalteerd fietspaadje.
Wat er bij de vorige doorkomst nog bijlag als een slagveld, toen trotseerden
wij deze loopgraaf zonder lekke bandjes. Nu dus ook en zo reden wij
door het nog stille centrum van het oude vestingstadje. Eenmaal weer
buiten de stadsmuren gingen wij de eerste dijk op van onze tocht.
Langs de rivier de Waal ging het verder in oostelijke richting onder
een zonnige open Hemel. Met een lekker tempootje genoten wij  van het
uitzicht over een druk bevaren Waal met veel minder (tegen)wind dan de
vorige tocht in deze contreien. Wij naderden inmiddels het pontveer van Vuren naar Brakel.  Piet stelde voor, als we hier het pontje pakken, korten we de
route mooi een stukkie in. Maar Caspar en Marc op dit moment op kop,
reden stug door. Zij wilden een ander stukkie, nl. Appeltaart.
Daarom zat de vaart er zo lekker in, zo flink dat wij Marc zo nu en dan terug
floten. Om hem even te laten weten, toch maar het  B-tempo aan te houden.
Verder de  dijk volgend passeerden wij een aantal dorpjes waarbij de kerkjes
ook geen gebrek hadden aan gelovigen op deze Hemelse dag.
Ter hoogte van Waardenburg verlieten wij deze eerste dijk door rechtsaf te
gaan en meteen tegen de grote brug op te rijden met aan de andere kant
Zaltbommel. Jan, Caspar en ik waren de laatsten over de brug want even eerder
waren Marc, Piet en Wim weggespurt. Samen kwamen wij weer op het voor
ons al bekende terras aan. Na plaats genomen te hebben, werden wij weer vlot
voorzien van koffie/thee en appeltaart, nu ruim voorradig!
Wim vroeg nog of wij de stempelkaart nog gestempeld konden krijgen,
maar dat ging niet. Die had natuurlijk Gerard V.  nog in zijn tricotje zitten!!
Smullend van de gebakken lekkernij gingen de verhalen over tafel, gepraat
werd er over de Giro, dure racewielen en zelfs over Urbanus van Anus,
waarover later meer. Wij hoefde de beurs niet voor de dag te halen,
Piet trakteerde ons met als reden zijn bijna verjaardag! Nou alvast gefeliciteerd
en bedankt van ons allen.
14 mei Hemelvaart B web
Terug op de fiets gingen we weer de dijk op,  nu aan de zuidzijde van de Waal,
er werd weer mooi van kop gewisseld net als op de heenweg.
Ook aan  deze dijk soms riante dijkwoningen  met een aardige W.O.Z. waarde.
Zo volgden wij onze route huiswaarts met een lekker vaartje en mooi zonnetje.
Rijdend naast Marc klonk iedere keer het deuntje: kou nie van madammen met ne bontjas:
van Urbanus, dat was het gevolg van het verhaal dat  Marc op het terras vertelde over zijn tante die vroeger een  bontjas droeg en hiermee geplaagd werd.
Inmiddels hadden wij alweer even de tweede dijk verlaten en ook Dussen achter ons gelaten.
Bij Hank gingen we weer over de Bergsche Maas en onder aan de brug dus links om nog even het lusje via Raamsdonk mee te pakken. En dan via de sportvelden van Raamdonksveer en langs Geertruidenberg om dan Made weer binnen te rollen.
Zo dit was  de 2 dijkentocht van ongeveer 110 km.
Piet bedankt nog bedankt voor de koffie met appeltaart en het leiden van deze tocht.
Die bij ons allen goed in de smaak viel met of zonder slagroom.
Zo tot ziens bij de volgende rit en nog een fijn lang weekend.
Gr. Johan S te M.
Oudoe.

Stuivezand – Stuivezand

IMG_5589
Rood stond er aan het vertrek. Het rode shirtje van  Jantje Lensvelt. Het rode shirtje van de leider van het opkomstklassement van WTC Made.
En daar heeft Jantje lang van gedroomd. Zo te zien  maatje L. Als gegoten zat het. En Jan zo fier als een pauw: “Ik geef het niet  meer af” zei Jantje.
En ik weet het, als Jantje iets zegt, is het ook zo.  Eg wel.
En nu op pad deze morgen. Naar het Stuivezand, en  naar het Stuivezand verderop. Piet floot ons op pad. Een lange fluit voor het  vertrek, 2x voor rechtsaf en 1x
voor links. En zo gingen we op pad. Jantje  natuurlijk fier voorop samen met Piet. Via het Stuivezand naar Den Hout, en door  de bossen naar Dorst.
Prima weertje deze ochtend. Niks op aan te merken.  Iedereen goed geluimd deze ochtend. Maar dat moest ook wel, want Erik Stasse was  erbij. Een van
onze sponsors. Piet had er echt een mooi slingerrondje van gemaakt. Van Dorst naar Bavel, en daarna via de Galderse meren naar ‘t Stuivezand.
Vandaag veel mensen op kop gezien. Marc en Caspar,  Wim en Peter Bas., mijn persoontje,Erik en Erno, etc. Zeg maar iedereen. En ook die  krasse knar,
waarvan ik de leeftijd niet zal noemen, maar waar  de roots in Friesland liggen, liet zich ook weer gelden.
FullSizeRender
Net voorbij Oekel kwam het Stuivezand in zicht. Zal  wel een gehuchtje zijn, denk ik. Piet weet de weg hier goed. Ik uiteraard niet.  En velen met mij ook niet.
Het tempo bleef lekker hoog liggen. Af en toe op  het randje voor sommigen, maar het kon er net mee door. Klein Zundert, Raamberg  en toen naar de Leur.
De ene groep fietsers na de andere kwamen we tegen.  Het was gewoon druk. Het leek wel of de trui van Jantje glansde in de zon, maar  het kan ook door de drank komen die ik de avond daarvoor genuttigd heb. Na de Leur  naar Langeweg om vervolgens richting Zevenbergsche Hoek de polder in te schieten.  Hier gingen alle remmen los.
Er werd nu volle bak gereden, maar dat moet toch  een keertje kunnen. Tot aan het bordje de May. Toen was het hergroeperen om  gezamenlijk op huis aan te gaan.
Na Piet bedankt te hebben voor het leiden van deze  tocht, ging mijn persoontje ook op huis aan.
Lekker genieten van de Giro en van het mooie weer.  De Giro, waar nog met het hart gekoerst word. Waar de renners Goden zijn. De  missen bloedmooi, en het
landschap overdonderend. Waar je prachtige  tekeningen ziet van Pantani op het wegdek. Waar de mensen emotioneel worden als  de koers voorbij komt, en ze een glimp van hun held ontwaren. Dat  is de Giro, de mooiste ronde van het jaar. Althans voor mij. Waren de  renners Goden? In Italië in ieder geval wel. Voor hun hele leven , en ver  daarna!!!!
Zaterdag is het DEN-HOUT – DEN HOUT. Komt allen,  want dit is een absolute klassieker binnen onze vereniging. En Peter gaat ons  leiden!!!!
Gr Geraldinho.

Rondje Lexmond

IMG_5602

 

Vandaag was het de beurt aan Frans Marijnissen, voor een rondje Lexmond. Slimme Frans had gezien dat ik dit jaar al een paar keer die richting had verkozen, daarom vroeg hij of ik een stukkie wilde leiden. Onder Gurkem, voor Frans, boven Gurkem was dan voor mij.

Om 8 uur vertrokken we dan met Peter Verhagen, net terug van zomerse oorden, Flip, Gerard Koops, Martien, leider Frans en gastrenner/ oud-WTC’er Franske, en ik mocht ook nog mee. Bij Hank, wachtte Jan de Been ons op, voor een gezellig babbeltje, en wat fiets navigatie.  Windje in de rug vertrokken we heerlijk rustig richting Sleeuwijk. De brug over en het mooiste gedeelte van onze tocht kon beginnen. Door het dorpje Schelluinen fietsten we naar het riviertje de Giessen,  langs prachtige wegen en riviertjes kwamen we in Noordeloos aan.  We gingen nog een stukje verder naar het noorden op weg naar Ameide. Vanaf daar hadden we de wind in de rug over de Lekdijk, heerlijk fietsen daar!

IMG_5610

Lexmond kwam in zicht, door het dorp heen en onder de A27 door gingen we naar het Merwedekanaal.  Mooie lange rechte paden langs het kanaal, een brugje over, en het gas erop. Net voor Arkel nog even een pisstop, om weer terug te keren naar Schelluinen. Weer een brug over we dachten er over om deze tocht dan ook maar de bruggentocht te noemen.  Ik telde er zomaar 17 stuks, of had ik er nog gemist? Nog een klein luske door het altijd mooie Land van Heusden en Altena,  richting “Woerkum” het gebied waar onze gastrenner Jan, blindelings de weg kent.  Onze mannen Franske, Mar10 en Twan hielden het tempo strak tegen de wind in, achteraan hoorde ik zo af en toe geblaas en gekerm. Maar breken, nee dat ging niet gebeuren, de laatste kilometers kwamen in zicht. Via de Peerenboom naar de Keizersveersebrug, amai ging die Frans nogeens links af naar Raamsdonk, dat kon er nog wel bij. Bij Den Berg namen we afscheid van Gerard, en lekker rustig aan fietsten wij naar de May opaan. Iets voor 12 uur mochten we aan de koffie. Na een ritje van 125 km ging dat wel smaken!

Volgende week staan er weer 2 tochten op het WTC programma, zaterdag en 2e pinksterdag, zorg dat je van de partij bent!

Pierre Boulanger.