Etten-Leur met extra trimlusje

Ondanks dat een gedeelte van WTC-Made vertoeft op de Veluwe zijn er tegen half 9 toch een stuk of 14 WTC’ers present bij het oude gemeentehuis.
Zeker; we dragen de clubkleuren maar voor de rest is het wisselend; van korte mouwen, korte broek tot beenwarmers en het clubshirt met lange mouwen en van alles daar tussen. Het is bijna 11 graden maar evengoed staat er een windkracht 3 vanuit het noorden.
Er worden twee groepen gevormd en voor sommigen is er wat overtuiging nodig om toch met de Tour/Sport mee te gaan.
Voor 7 renners is het sowieso duidelijk; het wordt de trimploeg. Nu we onze leider Piet dit weekend moeten missen, stelt Wim een rondje over Etten-Leur voor. Dat houdt in dat we het eerste gedeelte voor de wind uit rijden. Vanaf de startplek rijden we naar de watertoren. Daar gaan we rechtsaf en samen met Erik Stasse neem ik de kop.
Het is van hieruit “immer gerade aus” tot aan de Amer bij het Gat van den Ham en ja, dit stuk is dus wind tegen. Evengoed hebben we het tempo goed te pakken. Tegen de 29 km/h rijden we door de open polder. Het is stil achter ons totdat we bij de Amer linksaf slaan richting Lage Zwaluwe. “Lek!! Ik heb een lekke band”. Wim heeft een lekke voorband.
Dat begint al lekker, zo vroeg in de rit. Peter en Erik rukken bijna letterlijk het wiel bij Wim uit z’n handen en binnen 5 minuten is een nieuw binnenbandje geplaatst en kan een leeg CO2-patroon bij Wim terug in de gereedschapsbidon. Inmiddels is ook iedereen weer een beetje op adem en kunnen we onder aanvoering van Sharelle en Bert langs de Amerdijk richting Lage Zwaluwe. De haarspeldbocht bij de jachthaven van Lage Zwaluwe is een venijnig klimmetje maar even later rijden we alweer langs de dijk richting Moerdijk. Beschut tegen de wind gaat het voortvarend verder onder de Moerdijkbrug door en Moerdijk is dan al snel in zicht. We draaien rechtsaf naar het industrieterrein. Deze laten we echter rechts liggen en gaan linksaf langs de Roode Vaart naar Zevenbergen. “Volgens mij zit mijn zadel een beetje los”, zegt Erik. “Ik heb inbusssleutels bij me”, zeg ik, maar gelukkig valt het allemaal mee en kunnen we gewoon doorrijden. Die inbussleutels had ik nog toevallig bij me, omdat de voorderailleur eigenlijk pas vanaf gisteren weer naar m’n zin schakelt na de aanvaring met die tak vorige week.

Kort na Zevenbergen doemt de Zwartenberg op en als we Zwartenberg aan de loefzijde afrijden, wordt ook het fietspad nat. Tot aan Etten-Leur wordt het fietspad natter en natter. Gelukkig regent het hier niet meer maar er is een beste plons gevallen en al dat nat komt als een straal water achter de fiets vandaan. Mijn fietskleding kan alleen al daarom direct alweer de was in. We klepperen dwars door Etten-Leur en vlak voor we de A-58 oversteken, gaan we linksaf richting het Liesbos. Geregeld komen we flinke groepen met renners tegen en er klinkt een regelmatig “Tegen!” en “Voor!”.

Na het Liesbos staat de stand op een krappe 40 km. Dat wordt een kort rondje, denk ik bij mezelf. Dit stuk is nu verder wind tegen, dus misschien niet zo heel erg. Straks volgt Prinsenbeek en restaurant De Elsakker en dan ben ik alweer bijna thuis. Echter nadat we de A-16 onderdoor zijn gereden en met de wind tegen begint het een beetje te kraken achterin. Met een herstellende longontsteking van Sharelle en een babyboom op het werk  bij Marieke gaan we iets rustiger rijden. Helemaal niet erg, want ik ben er achter dat we nog lang niet thuis zijn. We gaan namelijk rechtsaf richting Terheijden.
“Ahum, …misschien heeft Wim nog een verrassing”.
We rijden dwars door Terheijden naar de Bredase Brug, gelijk een haarspeld richting landgoed de Hartel en langs golfbaan Bergvliet richting Teteringen. Da’s nog eens een mooi lusje. Voor Teteringen draaien we echter linksaf, op naar het Houtse Meer en dan een stukje wind tegen naar Den Hout. Als we Den Hout uitrijden, wordt er gecheckt hoeveel kilometers we gemaakt hebben. Ik kom, met aftrek van Wagenberg naar Made op 65 km. Wim vindt het helemaal prima. “Een mooi rondje toch?”
“Zeker weten, Wim.”

Prettige zondag allemaal nog en bedankt voor het fietsen.

 

Rene van Mook

 

Geef een reactie