Sportief rondje Markiezaten

Koude ochtenden in de nazomer geven altijd reden tot twijfel over de kledingkeuze.
Zo ook deze ochtend. Rond 07.30 uur gaf het kwik 9 graden aan, maar met de verwachting dat het snel warm zou gaan worden, blijft het toch altijd een beetje schipperen. Voor mij werden het dus armstukken….

Eenmaal buiten scheen de zon toch al behoorlijk en was het prachtig weer, dit vond ook zijn weerspiegeling in de opkomst bij het oude gemeentehuis. Ik heb de koppen niet geteld, maar de hoop dat de sport-groep flink wat kleppers zou bevatten, was op z’n minst gerechtvaardigd. Maar helaas, ik had het fout. De ene na de andere potentiële sporter viel af en uiteindelijk bleven we met 5 kleppers over, te weten; Johan, Ad, Flip, Peter en ikzelf.

“Nou ja”, dacht ik, “dan hebben we in ieder geval nog een groepje met tot op het bot gemotiveerde en fanatieke renners !” Maar ook dit had ik fout ingeschat, want voordat we wegreden, had iedereen al een reden genoemd om niet te snel en niet te ver weg te gaan. Flip was verkouden, Johan had al te veel gemountainbiket, Peter wilde geen kopwerk verrichten en ik was wat onzeker over mijn fysieke gesteldheid. Alleen Ad hoorde ik niet.
Hij vond alles goed en had er zin in.

Vandaag zou ik de route leiden en ik had al wel door dat ik nog niet te hard moest roepen waar we heen gingen. Pas toen we bij Den Deel reden, durfde ik openlijk te zeggen dat we een rondje van 106 km. gingen rijden, want dan is er geen weg meer terug. Dit werd Johan ook pijnlijk duidelijk toen hij dit hoorde. “Ik wil hier helemaal niet rijden, ik zit in de verkeerde groep” was zijn commentaar.
Eenmaal ‘en route’ bleek alles toch wel mee te vallen. Lekker het zonnetje in de rug en met een rustig gangetje was het zo slecht nog niet. Bij de Driehoefijzers haalden we de trimgroep in en al pratende kwamen we wat later Zevenbergen voorbij gereden…
“Al pratende”? lees ik dit nu goed? In de sportgroep wordt toch niet gepraat?
Ja toch wel hoor, af en toe moet hier ook ruimte voor zijn, maar niet te lang….

Voorbij Zevenbergen werd dus de gaskraan wat verder opengedraaid en veranderde het geluid van pratende mannen in het geluid van hijgende mannen met druppels zweet aan de neuzen welke alleen nog maar de wielercommando’s “links, rechts, voor en tegen” konden schreeuwen.

Na Zevenbergen werd de weg vervolgd naar Oudenbosch, Kruisland, Wouw en Bergen op Zoom. Na Bergen op Zoom kregen we de wind in onze rug en schoot het flink op.  Bij Essen moesten we onze route wat aanpassen vanwege de zondagsmarkt aldaar, maar al snel zaten we weer op de geplande route richting Schijf. De markt in Essen was overigens niet de eerste markt waardoor we onze route moesten aanpassen. Ook in Kruisland was dit  het geval.

Onderweg bleek dat we niet de enige op de fiets waren, hordes wielergroepen zijn we tegen gekomen. Ik vind het  altijd mooi om te zien hoe populair wielrennen is en hoe divers de personen zijn die deze sport beoefenen. Jong, oud, dik, dun, je ziet van alles rijden.

Rond Etten-Leur werden onze beentjes toch al wel wat vermoeid en ging het tempo naar beneden. Zodra dit gebeurt, hoor je eigenlijk binnen enkele seconden het gepraat al weer terugkomen. De geluiden waren nu gelukkig anders, er werd niet meer geklaagd, maar men was als vanouds weer enthousiast over het weer, de rit, de route en de afstand.
Fijn om te horen, ik heb ook genoten.
Het was weer een sportwaardige rit!

Aankomst Made: 11.40 uur.

Thijs

 

Geef een reactie