Van de Kermis in Den Hout naar de Belse kermis in Den Hout!

Cornelius in Den Hout, daar hoort als vanouds de kermis bij.
Maar zoals zoveel tradities was ook de kermis een paar jaar geleden op sterven na dood.
De kermisexploitanten hadden geen zin meer om te komen. Daar moest iets aan gedaan worden, vond de Houtse erfgoedstichting.
Na een paar keer een wielerronde georganiseerd te hebben, waar zeer weinig volk op af kwam, dus ook geen extra inkomsten, liet ik ontvallen dat een tourtocht van Den Hout naar Den Hout wel iets kon zijn.
En als ge in Den Hout met zulke ideeën aankomt dan bende de klos.
Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Gerard van Oerle, toen nog Team munne Moat en nu WTC en Sander van Berkel, voorzitter van Velo Amice, samen zouden wij aan die klus beginnen. Het eerste jaar met 2 pelotons met zoveel mogelijk Houtenaren hadden wij bijna 40 deelnemers. Het tweede jaar kwam er al een peloton bij! Vorig jaar telde we 6 pelotons dus bijna 120 deelnemers. Dit jaar moesten we er snel de rem erop zetten anders konden wij het niet meer overzien. Uiteindelijk gingen we met 9 pelotons van start.
Dat betekent ook 9 volgauto’s met op iedere auto 2 personen waarvan eentje om de route te navigeren. Nog een busje voor de bevoorrading onderweg, een banaantje, een snelle Jelle, of de bidon vullen met sportdrank, het is er allemaal!
Voor de start is het gezellig keuvelen op de Houtse Heuvel onder het genot van een bakkie koffie en een worstenbroodje. Iets voor 9 uur gaat de eerste groep van start maar niet voordat onze Gerard een “korte” toespraak heeft gehouden, om vervolgens het woord te geven aan de pastor die ons de zegen geeft en we kunnen vertrekken.
Samen met Peter Verhagen was ik de teamcaptain van groep 1, een Oosterhoutse club “klein verzet” en daar had ik vandaag ook dan maar de ketting voor opgelegd.
Piet Verkooijen, Gerard Veekens, Antoon Romme en Rene van Mook waren de leiders van de groep “Scorpio”; een groep hardlopers die de volgauto van P.S. Van Seeters schilderwerken achter zich hadden. Deze volgauto was bemand met Jantje Sestig en onze Kevin. Wat hebben deze mannen genoten van deze dag. André van Kuijk zat ook in deze groep en kon zo mooi zijn extra batterij in de volgauto mee nemen.
Na vier groepen met een gemiddelde snelheid van om en nabij de 26-27 km, was Jantje Lensvelt samen met Gerard van Oerle de leiders van peloton 5. Die gingen voor een gemiddelde van 28 km. Bij groep 7 hadden we ook 2 WTC’ers als teamcaptain, Willem Avontuur samen met John Haanskorf . Die deden dat perfect, deze groep bestond uit een mix van Madese, Oosterhoutse en Houtse renners. Groep 8 was een echte WTC groep met Maurice van der Ven aan het roer en zijn ploeg met 15 clubgenoten. De laatste groep waren de hardrijders, daar hebben wij er ook wel een paar van in huis. Martien  was de enige die daar onze clubkleuren hoog hield; met een gemiddelde van 37 km. over een parcours van 144 km. is dat echt knallen van het begin tot het eind. Eens kijken of er volgend jaar nog meer zijn die zo willen vliegen!
Na 45 km. hadden we bij de gevangenis in Wortel de bananenstop en tijd om de bidon bij te vullen. En helaas een eerste uitvaller uit onze groep. Nooit leuk als er iemand moet afstappen.

den hout 2019
Traditiegetrouw maken we bij het keerpunt in Den Hout in Bels een foto van de groep als bewijs dat we er daadwerkelijk geweest zijn. Ook in het Belse Den Hout was het kermis, het was dan ook een ritje van Kermis naar Kermis.
De wind stond erg gunstig voor ons, vanaf het keerpunt lekker windje in de rug.
Wel oppassen dat het dan niet te hard gaat, dus regelmatig de rem erop.
We reden via Zondereigen, het Belgische dorp waar Guido Belcanto een prachtig nummer over zong; hij wil daar begraven worden met zijne kop in België en zijn kont in Nederland.
Vervolgens reden we Nederland weer in, op weg naar Ulicoten waar de koffie al stond te pruttelen en de de appeltaart al op de bordjes lag. Als laatste stond de man met de slagroomspuit in de aanslag; het liep daar als een trein.
Na de koffiestop komt het pas, de kilometers beginnen bij velen te tellen, zeker in de buurt van Gilze, richting Molenschot. Daar ligt de magische grens van 100 km. en zoals gewoonlijk zijn de laatste loodjes het zwaarst. Dit jaar konden we geen gebruik maken van de Bergsebaan en mochten we van wielerclub Terheijden ook niet over het Munnikenhof. Dan zat er niets anders op om via Vrachelen langs het kanaal naar de Vijfeikenweg te fietsen. Niet de mooiste route helaas, volgend jaar vast beter!
Aan de finish stond er een welkomstcomité klaar met een verse oliebol en een munt om de dorst te lessen.
Dat hadden de WTC’ers goed begrepen; wat hadden ze een dorst. Het duurde toch ff voordat die dorstige kelen gelest waren. Om het kermisgevoel te hebben, gingen er nog een aantal de botsauto’s in en in de schommels om het zeil te kunnen raken!

Voor alle WTC ‘ers; hartelijk dank voor jullie gezellige bijdrage en zeker voor onze volgers, Wim, Kevin en Jantje.
Ook grote dank aan onze sponsoren, P.S. Van Seeters en RVSA voor de ter beschikking stellen van hun auto’s.
Ik zou zeggen tot volgend jaar!

Groet, Pierre Boulanger.

 

Geef een reactie